Autor rozwija koncepcję pracy ze śnieniem, koncentrując się na samym procesie Śnienia jako dynamicznym, żywym zjawisku. Odwołując się do archetypicznych źródeł kultury aborygeńskiej, opisuje Śnienie jako pierwotną zasadę — swoiste pole lub subtelną otoczkę, z której wyłaniają się rzeczy i wydarzenia. Według tej perspektywy zachodnia cywilizacja utraciła naturalną zdolność wchodzenia w relację ze Śnieniem, mimo że stanowi ono fundament wszelkiego istnienia.
Aby ponownie nawiązać kontakt z tym wymiarem i nauczyć się rozpoznawać go w codziennym życiu, sama uważność okazuje się niewystarczająca. Autor proponuje zestaw praktycznych ćwiczeń, które rozwijają wrażliwość na doświadczenia pozawerbalne i subtelne sygnały płynące z ciała oraz otoczenia.
Z perspektywy psychologii klasycznej Freud i Jung opisywaliby Śnienie jako obszar podświadomości lub nieświadomości, rdzenne tradycje obu Ameryk utożsamiałyby je z mocą Wielkiego Ducha, natomiast fizyka współczesna mogłaby widzieć w nim potencjał kwantowy. Pozostawanie w kontakcie ze Śnieniem oznacza zatem podążanie za naturalnym rytmem i procesem życia.
Zgodnie z przekazami rdzennych mieszkańców Australii oraz doświadczeniem wielu mistyków, Śnienie nie ogranicza się do snu nocnego — jest obecne nieustannie, ujawniając się w ulotnych, subtelnych doznaniach, które zwykle umykają naszej uwadze. Są one nieracjonalne, przypominają senne obrazy i pojawiają się tuż przed narodzinami nowych myśli, impulsów i działań.
Autor pokazuje, w jaki sposób można odzyskać wrażliwość na ten wymiar i nauczyć się odczytywać Śnienie poprzez ruch ciała, a także poprzez sygnały pojawiające się w relacjach z innymi ludźmi i z otaczającym światem.
